Şimdi bahsedeceğimiz hikayeyi Murakami okuyanlar bilir. Okumayanlar için de fena bir başlangıç değil, söz 🙂
Haruki Murakami’nin o devasa, üç ciltlik başyapıtı 1Q84’ün ilk sayfalarını açtığınızda, kendinizi Tokyo’nun Shuto Otoyolu’nda, trafiğe saplanmış bir taksinin arka koltuğunda bulursunuz.
Genç bir kadın olan Aomame, Tokyo’nun o bitmek bilmeyen, devasa Shuto Otoyolu’nda bir taksinin arka koltuğunda oturmaktadır. Trafik tamamen durmuştur. Radyoda Janáček’in Sinfonietta’sı çalmaktadır. Dünya, olması gerektiği gibi sıkıcı, gri ve tıkır tıkır işleyen bir sistemin içindedir.
Taksi şoförü, dikiz aynasından Aomame’ye bakar ve ona hayatını değiştirecek o tuhaf tavsiyeyi verir: “Eğer çok aceleniz varsa ve bu trafikten kurtulmak istiyorsanız, otoyolun kenarındaki şu acil çıkış merdivenlerini kullanabilirsiniz. Ama dikkat edin, oradan aşağı indiğinizde dünya artık sizin bildiğiniz dünya olmayabilir.”
Aomame tereddüt eder, ama sonra taksiden iner. Topuklu ayakkabılarıyla o dar, demir merdivenlerden aşağı, şehrin kalbine doğru süzülür. Aşağı indiğinde her şey aynı görünmektedir: Shinjuku tabelaları, neon ışıklar, kalabalıklar… Ama gökyüzüne baktığında kalbi duracak gibi olur. Orada, alışık olduğu parlak sarı ayın yanında, hafifçe yamulmuş, yosun renginde yeşilimsi küçük bir ay daha asılı durmaktadır.
Artık mantığın değil, sezgilerin ve tesadüflerin yönettiği 1Q84 evrenindedir. Bu evrende zaman, alışık olduğumuz o doğrusal çizgide ilerlemez; bazen durma noktasına gelecek kadar ağır, bazen de içinde kaybolacağınız kadar hızlıdır. Havada, görünmeyen ama orada olduklarını hissettiğiniz, gerçekliğin sınırlarında dolaşan, insanların iç dünyalarıyla dış dünyayı birbirine bağlayan o ‘küçük insanların’ fısıltıları vardır.
Bir “yanlış çıkış” Aomame’yi sistemin dışına, hayatın gizli bir frekansına çıkarmıştır. İşte o frekansın sonunda, ara sokakların birinde, hiçbir haritada yeri olmayan o loş jazz barı bulur. Aomame hayatında ilk kez ‘izlenmiyor olmanın’ o tuhaf hafifliğini hisseder. İçeride buz gibi bir viski, eski bir plaktan yayılan saksafon sesi ve planlanmamış olmanın verdiği o sonsuz ve ürpertici özgürlük vardır.
Biz Patika olarak yıllardır o ana yolları en iyi şekilde yönetiyoruz.
Sizin için Shuto Otoyolu’nu en konforlu taksilerle, her şeyin dahil olduğu, tıkır tıkır işleyen o güvenli sistemle donatıyoruz. Bu bizim yıllardır gururla sunduğumuz seyahat disiplinimiz. Ama biliyoruz ki, bazen insanın ruhu o taksiden inmek istiyor.
İşte Patika Flow, tam olarak o otoyolun kenarındaki gizli merdivendir.
Patika Flow, her dakikası planlanmış bir programın dışına çıkma cesaretidir.
Biz sizin için görülmesi gereken her yere gittiğimiz bir program ve gerekli güvenli zemini hazırlıyoruz, ama o gizemli ara sokaklara dalma ve kendi hikayenizi yazma özgürlüğünü size bırakıyoruz.
Tabelaların bittiği yerde başlayan, kendi ‘jazz barınızı’ keşfetmenize olanak tanıyan; seyahati tanımlanmış sınırların dışına çıkarıp onu bir keşif yoluna dönüştüren yeni bir kapı aslında Patika Flow.
Detaylar burada.
Taksiden inmek için gerekli cesareti verecek müzik de şurada;
Gelecek Turlar
